4. ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ Η ΒΕΝΖΙΝΑ

Μια παρέα παιδιών κατευθύνονταν στο σπίτι που νοίκιαζε ο πατέρας του ψηλού της παρέας. Ήταν μια μικρή παλιά μονοκατοικία μέσα στα χωράφια κάποιου αραιοκατοικημένου ακόμα, προαστίου στα βόρεια της Αθήνας. Μια μικρή και στενή τυπική αυλή, η εξώπορτα, και μετά από ένα υποτυπώδες χολ ο κύριος χώρος. Ένα μέτριο προς μικρό σαλόνι με παλιομοδίτικα έπιπλα και καναπέδες σαν ντιβάνια, δυο στο σύνολο, από αυτά που έχουν ξεμείνει από κάποιες προηγούμενες γενιές και φαίνονται ικανά να αντέξουνε για πάντα. Αντικριστά στον κάθε τοίχο τα  παράθυρα, όλα με τα κλειστά ξύλινα παντζούρια έδιναν διακριτικά το στίγμα τους. Το φως ήταν λιγοστό καθώς η παρέα τρία με τέσσερα άτομα όλα κι όλα βολεύτηκαν αμήχανα όπου ο καθένας είχε την τύχη να προλάβει. Χωρίς πολλά και άχρηστα λόγια κάνα δύο μικρά σε μέγεθος κομμάτια μαλακού χρωματιστού πανιού που έκαναν και χρέη ξεσκονόπανου, μετά από πολυετή θητεία στην πιτζάμα κάποιου παιδικού κορμιού, φάνηκαν στα χέρια του ψηλού μαζί με ένα διάφανο μικρό μπουκάλι από πλαστικό με μπλε γράμματα επάνω.

«Έχω ακούσει ότι την ακούς πολύ περίεργα με τη τζούνα» είπε με πειστική διάθεση. Η περιέργεια ανάκατη με την ανασφάλεια, όχι από φόβο αλλά από την δυσπιστία για το αποτέλεσμα, έκανε δειλά την εμφάνιση στα πρόσωπα των παιδιών.

Το φως σχεδόν έσβησε, μόνο λίγες διάσπαρτες μικρές στάλες φωτός από κάποιες αδύναμες απροσδιόριστες πηγές έμειναν να δίνουν έναν ορισμό του χώρου, μαζί με κάποιες αχνές ακτίδες που έμπαιναν από τα ξύλινα κλειστά παντζούρια καθώς άρχιζε σιγά σιγά να σκοτεινιάζει. Τον μέσα τοίχο του δωματίου καταλάμβανε επιβλητικά ένα ξεχασμένο από τον χρόνο παλιό έπιπλο με μερικά ντουλάπια, που εξυπηρετούσε και σαν θέση για την ηχητική πηγή του σπιτιού. Επάνω του βρισκόταν ένας μικρός ενισχυτής και ακριβώς στα δεξιά του ήταν το πικάπ. Το πλαστικό γυάλινο καπάκι σηκώθηκε και ένα λευκό εξώφυλλο φάνηκε να βγαίνει από το κάτω ντουλάπι. Το βινύλιο του closer των Joy Division πήρε θέση στο πλατό και αμέσως οι πρώτες νότες άρχισαν να διαρρέουν στο δωμάτιο. Ο ψηλός άνοιξε το διάφανο μπουκάλι με τα μπλε γράμματα και πότισε με καθαρή βενζίνη τα πολύχρωμα πανιά. Σχεδόν εναλλακτικά τα παιδιά έπαιρναν το καθένα από αυτά εμπρός στο πρόσωπο τους και βύθιζαν τις μύτες τους. Η μυρωδιά διαπερνούσε με μια καυστική ένταση την αναπνευστική οδό περνώντας από τον φάρυγγα και καταλήγοντας στους πνεύμονες, καθώς  ταυτόχρονα ζέσταινε βουβά το κεφάλι. Αυτό γινόταν για αρκετή ώρα. Ο συλλογισμός για την σχετικότητα του χρόνου δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο σύμμαχο σε τούτη την περιγραφή. Ταυτόχρονα οι ήχοι από τα τραγούδια του δίσκου ταίριαζαν με ένα αρρωστημένο τρόπο με αυτήν την εμπειρία. Έμοιαζαν με τζιτζίκια που μίλαγαν με νότες, τοποθετημένες με αριστοτεχνικό τρόπο μέσα στην κρύα μελωδία ενορχηστρώνοντας μια άσκηση μαγείας. Και όταν η πλευρά του δίσκου τέλειωνε κάποιος σχεδόν αμέσως τον γυρνούσε από την άλλη, και το μονότονο ταξίδι συνέχιζε την πορεία του μαζί με τα πανιά που κάποιοι ανανέωναν καθώς η βενζίνη είχε την ιδιοτροπία να στεγνώνει. Ένα μουντό και πικρό ταξίδι με την ανάσα να καίει μουδιασμένα και μια ουδέτερη αίσθηση ηχητικής υπόκωφης ζάλης να περιβάλει το κεφάλι. Ένα άδειο και χαμένο απόγευμα που παρέδωσε τα κλειδιά του φεγγαριού στην νύκτα, καθώς οι μνήμες χαράχτηκαν με τον πιο ασήμαντο σημαντικό τρόπο πάνω σε καμένα κύτταρα.