2. ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

Σεξ και τσόντα. Ξανά και ξανά, και πάλι από την αρχή. Όχι σαν πράξη αλλά σαν απωθημένο, σαν όνειρο και όραμα μαζί. Από τα δεκατέσσερα επιδρομή στο περίπτερο της Κηφισιάς, αυτό με τα περιοδικά εισαγωγής. Η χλιδή αποτυπωμένη στο χαρτί, γνήσια ποιότητα και αίσθηση Αμερικής του ογδόντα σε όλα τα επίπεδα. Το αγόρι μαζί με τον παιδικό του φίλο τον Δημητράκη που ήταν και πιο τολμηρός στις ειδικές αποστολές οργάνωναν την κλοπή και ξεκινούσαν.

Καθώς αυτός περίμενε επάνω στο μηχανάκι του ο Δημητράκης θα βρει τρόπο να γυροφέρει το περίπτερο να κάνει ότι χαζολογάει και στην αδύναμη στιγμή της όρασης του ιδιοκτήτη να κλέψει το πολυπόθητο τεύχος. Η ασφάλεια περιορισμένη, κάμερες και αλλά τινά που συναντάμε σήμερα τότε φάνταζαν σαν να έχουν βγει από ταινία επιστημονικής φαντασίας δευτέρας διαλογής.

Σε μια Ελλάδα του τότε χωρίς πολλά κανάλια και ιντερνέτ, χωρίς τσοντοβιντεοκλάμπ και άλλα πριβέ μέσα ηδονοβλεπτικής χρήσης. Μόνο φωτογραφία, ασπρόμαυρη η έγχρωμη, με κόκκο η χωρίς. Από κυριλέ εισαγόμενα περιοδικά η απλά αναδημοσιεύσεις κάποιων περασμένων δεκαετιών σε φτηνά ντόπια τσοντοέντυπα. Ερωτισμός…

Και τι άλλο? Τα σινεμά. Τα ύποπτα και βρώμικα στο κέντρο της Αθήνας που ποτέ δεν τα πλησίαζε αυτός μα ούτε και άλλοι από τους φίλους του. Ήταν μεγάλο το άγχος να αφήσεις τον εαυτό σου μέσα εκεί. Σε μια σκοτεινή και παλιά αίθουσα ανάμεσα με κάθε λογής και ηλικίας άγνωστους ανθρώπους που τους ένωνε με διαφορετικό τρόπο προφανώς τον καθέναν από αυτούς ένα και μόνο πράγμα. Η κάβλα!

Αλλά μισό λεπτό, μήπως έχω ξεχάσει ένα μεγάλο κεφάλαιο της δεκαετίας του ογδόντα στην βραδινή τσοντοδιασκέδαση? Είναι από τραγελαφικό έως και παράλογο αν αναλογιστείς ότι η μόδα αυτή ήρθε από την Αμερική λίγο καθυστερημένα, μόνο μετά από μερικές δεκαετίες.

Είναι τα ντράιβ ιν! Αυτά τα μαγικά μαντρόχτιστα οικόπεδα που ξεφύτρωναν δειλά δειλά και φώναζαν ένα κοινό μυστικό: Παίζω τσόντα!

Στην είσοδο σου έδιναν ενα παλιό μικρό μεγάφωνο, και ο τρόπος για να βιώσεις μια νέα για τα ελληνικά δεδομένα κινηματογραφική ροζ εμπειρία μέσα από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου ήταν δικός σου. Ένα τέτοιο υπήρχε για πολλά χρόνια στην λεωφόρο Κηφισίας μετά από το νοσοκομείο ‘‘υγεία’’. Τότε δεν υπήρχαν ακόμη εκεί τόσα καταστήματα, και φυσικά ούτε λόγος για τα εμπορικά κέντρα του σήμερα. Στην θέση τους παρέμεναν άδεια και παραμελημένα κάποια έρημα χωράφια. Έτσι λοιπόν ένα βράδυ μια παρέα από παιδιά ενώθηκε με σκοπό να εισβάλει σε ένα από τα πλαϊνά χωράφια ώστε να παρακολουθήσει κάποιες σκηνές από την ταινία.

Δεν ήταν φίλοι, απλά είχαν κάποιους κοινούς γνωστούς, και αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Τότε μπορούσες πιο εύκολα να ενωθείς με κάποιους ανθρώπους και να τους ακολουθήσεις, έτσι απλά, σε μια μικρή και ανούσια περιπλάνηση. Χωρίς δεύτερη σκέψη και κλειστά ψυχωτικά κυκλώματα που πολύ αργότερα πρόεκυψαν από υπερπροστατευτικά συμπλέγματα και μάλλον ανώφελες φοβίες.

Είπαμε όμως, άλλοι καιροί οι τότε. Τώρα πια οι γνωστοί είναι πολλοί από το ιντερνέτ, αλλά ο καθένας από αυτούς παραμένει στο προσωπικό του δωμάτιο -κάψουλα- και απλά επικοινωνεί νοητικά και μόνο. Ένα μάτριξ, χωρίς μυρωδιές, αληθινές εικόνες, και λέξεις που να κατανοούνται αυθόρμητα με ζωντανές αισθήσεις και όχι με γραφικά σύμβολα δίπλα τους.

Το αγόρι με το δικό του μηχανάκι και μαζί με τρία τέσσερα άλλα ακόμη προσέγγισαν την δεξιά πλευρά της μάντρας. Αυτή η μεριά ήταν και η πιο εύκολη στην πρόσβαση μέσα από τα σκοτεινά μονοπάτια των διπλανών χωραφιών. Ολόγυρα στο χώρο υπήρχαν διάσπαρτα τα λιγοστά ξερά και γκρίζα δέντρα που έμοιαζαν σαν να ήταν πεθαμένα από πάντα.
Αδύνατα και όχι ιδιαίτερα ψηλά επέτρεπαν στους τολμηρούς να σκαρφαλώσουν για να ξεπεράσουν τον ύφαλο της τσιμεντένιας μάντρας και να βλέπουν με κάποια σχετική άνεση την οθόνη που βρισκόταν στα εμπρός αριστερά. Το αγόρι μαζί με τα άλλα παιδιά  ήταν κοντά στα παρκαρισμένα όπως όπως μηχανάκια, και αφού η ορατότα της της οθόνης ήταν κυρίως προς μηδέν το ενδιαφέρον τους περιορίστηκε μεταξύ χαλαρής ψιλοκουβέντας και παρατήρησης των λιγοστών δρώμενων στο σκοτεινό και κάπως ύποπτο χωράφι. Σε κάποια στιγμή έγινε αντιληπτή από όλους σχεδόν μια σκηνή δυο παιδιών που ήταν επάνω σε ένα δέντρο. Ο ενός από τους δυο είχε βγάλει σε κοινή θέα το γεννητικό του όργανο, και με περισσή χαζομάρα έκανε πλάκα στον άλλο που ήταν ακριβώς από κάτω του. Φρικαρισμένος ο αποκάτω ακούστηκε να διαμαρτύρεται εμφανώς πειραγμένος από την ασέβεια του αποπάνω προς το πρόσωπο του με την εξής φωνή

-         ρε, ο μαλάκας τον έχει βγάλει έξω!

Το γεγονός δεν πείρε άλλη έκταση καθώς δεν υπήρξε εξέλιξη στο θέμα, και μια γενική αδιάφορη αμηχανία το εξάλειψε σχεδόν από της μνήμες όλων.

Ήδη τα μάτια τους είχαν αρχίσει να συνηθίζουν το σκοτάδι και έτσι η παρατήρηση του ανοιχτού χώρου γινότανε όλο και πιο ξεκάθαρη. Όχι πολύ αργότερα φάνηκε μια αδύνατη και ευγενική σιλουέτα από το μαύρο βάθος να τους πλησιάζει κάπως δειλά μα σταθερά. Ήταν ένα παιδί γύρω στα δεκαέξι το πολύ. Προσπάθησε να τους πιάσει κάπως δειλά την κουβέντα αλλά αμέσως φάνηκε ότι δεν του έδιναν και πολύ σημασία. Βλέπεις ήταν κάπως αφηρημένα τα λόγια του, και έμοιαζαν να μην έχουν άμεσο και ξεκάθαρο ρυθμό, ήταν σαν να ειπώνονταν μόνο και μόνο για μια ανούσια και ασαφής επικοινωνία. Άλλωστε οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι σαν κάτι το διαφορετικό να υπήρχε ανάμεσα τους.

Θα έλεγες ότι ένιωθαν απέναντι του σαν πιο ενήλικοι στο πνεύμα, χωρίς καμία ουσιαστική εξήγηση για αυτό, αποκομμένοι και απόμακροι, με μια διάχυτη αμηχανία με αυτήν την τόσο ειρηνική αλλά και κάπως άβολη εισβολή του. Ξαφνικά ανάμεσα από αδιάφορες και άτονες φράσεις ακούστηκαν δυνατότερα από το στόμα του τα εξής λόγια.

-         από την άλλη πλευρά ξέρετε τι ωραία που βλέπεις? Ναι, αλήθεια σας λέω, βλέπεις πολύ ωραία!

Οι άλλοι συνέχισαν να μην δίνουν σημασία στο παιδί με την ευγενική σιλουέτα, προσπαθώντας να αποφύγουν περεταίρω λεκτική εμπλοκή. Τότε το παιδί στον ίδιο τόνο αλλά με διαφορετική χροιά, πιο ζωντανή, λες και ένιωσε πως ξαφνικά  απευθυνόταν σε διαφορετικούς αποδέκτες είπε την μαγική ατάκα

-         παιδιά θέλετε να κάνουμε πιπαρέα?  

Μετά από αυτή την αφοπλιστική μα και θεϊκή ατάκα οι τίτλοι τέλους έπεσαν, τόσο για το παιδί με την ευγενική σιλουέτα όσο και για ολόκληρη την βραδιά.